بعضی شخصیتها آنقدر با بازیگرشان عجین میشوند که دیگر نمیشود بهسادگی میان «نقش» و «بازیگر» فاصله گذاشت. «آقای قاضی» برای من یکی از همینهاست. بهزاد خلج فقط نقش یک قاضی را بازی نمیکرد؛ با چهره، صدا، مکثها، نگاه و حتی سکوتش تصویری ساخته بود که مخاطب بعد از دو فصل، قاضی را با همان شمایل میشناخت. حالا سریال دوباره پخش شده، اما پشت آن میز قاضی، چهره دیگری نشسته است؛ و مسئله دقیقاً از همینجا شروع میشود.