همدان برای پیشبرد برنامه‌های توسعه‌ای خود، به ارتباط مؤثرتر و منسجم‌تر با نیروهای اثرگذار همدانی در سطح ملی نیاز دارد؛ افرادی که در وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها، دستگاه‌های اجرایی، نهادهای اقتصادی، بخش خصوصی، دانشگاه‌ها و مجموعه‌های تصمیم‌ساز کشور حضور دارند و هرکدام می‌توانند بخشی از ظرفیت مدیریتی، علمی، اقتصادی و ارتباطی استان باشند.
واقعیت این است که بسیاری از فرصت‌های توسعه‌ای، از جذب اعتبارات و تسریع پروژه‌های زیرساختی گرفته تا جلب سرمایه‌گذاری، توسعه گردشگری، تقویت صنایع، حل مسائل تولیدکنندگان و ارتقای جایگاه همدان در تصمیم‌گیری‌های ملی، نیازمند رایزنی، پیگیری و ارتباطات مؤثر در سطح پایتخت است. ظرفیت‌هایی که اگر به‌صورت پراکنده و فردی عمل کنند، ممکن است اثرگذاری محدودی داشته باشند، اما در صورت همگرایی و قرار گرفتن در یک چارچوب مشترک، می‌توانند به یک پشتوانه جدی برای استان تبدیل شوند.
نقش استاندار در این میان، می‌تواند فراتر از دعوت به همدلی باشد؛ ایجاد یک سازوکار پایدار برای شناسایی، سازمان‌دهی و به‌کارگیری این ظرفیت‌ها اهمیت دارد. تشکیل یک شبکه ارتباطی منسجم از مدیران و متخصصان همدانی، تعریف کارگروه‌های تخصصی، شناسایی اولویت‌های توسعه استان و پیگیری مستمر مطالبات و پروژه‌ها در سطح ملی، می‌تواند این نشست‌ها را از یک رویداد مقطعی به یک جریان اثرگذار تبدیل کند.
البته همگرایی زمانی معنا پیدا می‌کند که فارغ از گرایش‌های سیاسی، جایگاه اداری و موقعیت اقتصادی افراد، همه کسانی که دل در گرو پیشرفت همدان دارند، حول منافع عمومی استان گرد هم بیایند. در چنین الگویی، تعلق به همدان باید وجه مشترک و توسعه استان، هدف نهایی باشد.
نشست تهران می‌تواند نقطه آغاز این مسیر باشد؛ مسیری که در آن سرمایه انسانی همدان در پایتخت، نه مجموعه‌ای از افراد پراکنده، بلکه به شبکه‌ای هماهنگ از ظرفیت‌های مدیریتی، اقتصادی، علمی و اجتماعی تبدیل شود. همدان برای بهره‌گیری از فرصت‌های ملی، بیش از هر چیز به هم‌افزایی ظرفیت‌های درون و بیرون استان نیاز دارد؛ چراکه گاهی راه گشایش بخشی از مسائل یک استان، در همگرایی فرزندان همان استان در پایتخت نهفته است.