یادداشت سردبیر / در تحلیل مناسبات میان دولت و جامعه در ایران معاصر، وزارت کشور بهمثابه «هسته سخت» نظام اجرایی، همواره درگیر یک پارادوکس بنیادین بوده است؛ پارادوکسی میان ضرورت حفظ نظم و ضابطهمندی (بهعنوان نماینده عالی حاکمیت) و نیاز به انعطافپذیری اجتماعی (بهعنوان بازوی توسعه).