سالهاست که نظام آموزش عالی کشور با یک پرسش اساسی روبرو است؛ آیا دانشگاهها دانشجویان را برای ورود به بازار کار و اشتغال آموزش میدهند یا برای اعطای مدرک؟ این پرسش امروزه بیش از هر زمان دیگری قابل اعتنا است، زیرا از یکسو آمار فارغالتحصیلان بیکار رو به افزایش است و از سوی دیگر بسیاری از صنایع و واحدهای تولیدی از کمبود نیروی انسانی ماهر گلایه دارند. این تناقض آشکار نشان میدهد که میان آموزش و نیاز واقعی بازار کار فاصلهای جدی ایجاد شده است؛ فاصلهای که دانشگاه ملی مهارت تلاش میکند آن را کاهش دهد.